"Yok ben ona her defasında onu ne kadar çok sevdiğimi söyledim. Hatta o kadar çok söyledim ki bir süre sonra çok sevilmek onun için sıradanlaştı. Ona sürprizler yaptım, içtik, seviştik, kavga ettik, küstük ve barıştık. Hatta bir gün ona çok güzel güldüğünü söyledim. Duyduğunda o ana kadar ki bütün güzel gülüşlerinden daha güzel güldü. Artık ona aşıktım, bu bir üst aşamaydı. Bir gece uyurken yastığa basılı yüzünü,gözlerinin altını ve kirpiklerini öptüm. Tanrım,öyle güzel uyuyordu ki, uyandırmak istedim. -Kalk ve bana karşılık ver, bana sarıl ve öyle uyu aptal.!! Bana sonsuza kadar sarılmasını istiyordum. El ele yürüdük, kendimi şanslı hissettim çünkü parmaklarımızın arasında hiç boşluk kalmamıştı. Bir süre sonra ayrıldık. Neden olduğunu bilmiyorum, zaman bize “ayrılın, süre doldu” dedi. O zaman da söylemiştim, şimdi de söylüyorum. Aşk, aşık insanı s.ker. Sevmeyeni s.kmek üzere başka aşklara sürükler.."

"Kirpik uçlarına kadar hayran olduğum adam,uykulu gözlerinden öpüyorum."

"Yani sen şimdi gittin, yani yoksun,
Yani bir daha olmayacak mısın?"

"İyi ama bu şişe boş be arkadaş, dedi, bu şişe boş!
Her şey boş güzelim, dedim, her şey boş!"

Bana nasıl uyumam gerektiğini öğretmeye çalışıyorlar. Oysa, ben cevabı çoktan vermiştim size.

Onu getirin bana.

Bir Acayip Adam

” Bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak! “ 
Öyle diyordu. Öyle biliyordu. Öyle inanıyordu. Ve öyle olacaktı.
“Biz” olmanın bir yanı hayalperest bir yani salt gerçeklikti. Yer değiştirirlerdi yalnız kimi zaman. Bazen benim içim oldurdu gerçekçi, bazen onun dışı hayalci. Bazen ben yüreği ile uçan hayalperest, bazen o acımasız realist. Dengesini iyi bilirdik. Dengesiz bir dengelilik hali yüreğin cesaretinden geliyordu.
Söyleyecek ne çok söz, susacak ne çok cümle varmış. Şimdi görüyorum. Göz kapakları ağırlaşırken, içilen birkaç ilacın ağırlığı. Şimdi yüzdüğüm sular, yüzdüğümüz suları düşününce ne anlamsız. Biz’in bir yapılacaklar listesi vardı. Kimseden çekinmeden, aynı anda aynılığı düşlediğimiz de ekle bunu da derdik. Hatırlıyorum. Hatırlıyorum çünkü, hatırlamaya değer buluyorum. ” Bunu da ekle o listeye.” deyişlerini. 
Birbirimizi anlamak yalnız birbirimizi anlamak değildi. Başka başka yollarla anlıyorduk. Anlıyorduk işte. Ve bildiğimiz gibi, biliyorduk bir daha hiç kimse böyle anlamayacaktı. Bir daha kimse anlamayacaktı.
Görüyorum. Gördüğümü görmeden sen, ben görüyorum.
Bir evin yanan ışığı, hiç tüketti mi ömrünüzü sizin ? 
O çok düşlediğiniz, hiç gidemediğiniz uzaklar kesti mi sizin de nefesinizi ?

“ Anladın mı? dedi
 Anladım, dedim; anladım.
 Ve o günden sonra
 Hiç bir zaman,
 Hiç bir yerde, 
 Hiç ağlamadım. “

18/1/13